Çaste poetike me poetin;-Nexhbedin BASHA

Flamingot

————————

Në lagunat e heshtura të botës,

ku uji fle mbi pasqyrën e kaltër,

flamingot ngrihen si mendime të

gjalla,

me ngjyrën e agimit në krahë.

Një këmbë mbi ujë, tjetra mbi kohë,

si të mbanin balancën e jetës

mes qëndrimit dhe ikjes së butë,

duke dëgjuar rrahjen e heshtur të

ujit.

Kur ngrihen mbi horizont,

hapësira vishet me një rozë të lehtë,

sikur qielli të shkruajë për një çast

një ëndërr mbi lagunë.

Në vendin tim, në vendin tënd,

streha e flamingove është prishur.

Uji qan nën hijen e betonit,

kallamishtet heshtin pa zë.

Mos i trembni ëndrrat me zhurmë,

mos ua rrëmbeni qiellin e kaltër.

Se kur ikin flamingot,

ikën një copëz e shpirtit të natyrës.

Mjafton një krah rozë

që vetë natyra të kujtojë

se ende di të ëndërrojë

në heshtjen që s’ka fjalë.

Le ta mbrojmë natyrën sa është kohë,

që flamingot të kthehen sërish,

e të mos mbeten veç poezi

dhe një peng i qetë.

Nexhbedin Basha

/QendraPress/