Çaste poetike me poeten;-Mimoza ÇOBO

DHIMBJEN E BOTËS MBAN NË CEPAT E SYVE

————————————————————

S’je kështjellë guri, por e tillë je cilësuar,

rrënjë qumështore ke thellë në gjak,

ke burimin e bardhë, ku ka gurgulluar

gjithë universi, me gjallesat përqark…

Shushurimën e mëmësisë ke në gjak,

simfoni e jetës rrjedh nga trupi yt i lashtë,

në Luginën e Vdekjes rrënjët e jetës forcon,

bëhesh rrap shekullor, me foshnjën në gjoks.

Në çastin kur jeta ngjizet, si një pikël vese,

ti e përkund atë në djepin e mëngjeseve.

Dhimbjet që duron kanë vesën e jetësisë,

se ti, o grua, je palca në eshtrën e gjithësisë.

Brenda teje fëshfërin flladi i jetës tokësore,

përkundet djepi i kohërave me engjëj të dëlirë,

gjelbëron pema e jetës, me degë shekullore,

që ushqehet me trëndafilin qumështor të gjirit.

Sepse Zoti të bëri, si nereida e pavdekshme Tetis,

të la në duar fatin e njerëzimit e të gjithësisë.

Ndaj ke hedhur rrënjë nëpër livadhe e pyje,

të mbash lotin e dhimbjes së botës në cepat e syve.

/QendraPress/