Fryma poetike e së mërkurës me poetin;-Sahit F. OSMANI

NËN HIRIN E GJETHEVE

——————————-

Ajrin e vjeshtës s’e çajnë dot gjethet;

nën pëshpëritjen mashtruese të vdekjes,

të mpakura në shuarjen e tyre të ngadaltë,

ikin tinëz drejt shtratit të harruar të jetës.

Në palcën e heshtjes përpëlitet një kujtim,

koha bluan ëndrrat në mokrën e saj të verbër;

mbi dheun e ftohtë, ku shuhen gjurmët e ikjes,

një rrënjë e padukshme thith terrin e pafund.

Dhe kur nata ia mbyll plagën horizontit,

nën hirin e gjetheve diçka ende merr frymë;

as vdekja s’e di ç’buron prej heshtjes së saj —

veç dheu ruan atë që drita s’e njeh.

/QendraPress/