Çaste poetike me poeten;-Ajete PAVATA

Përtej Shkëlqimit

—————————–

Kam mësuar me kohën

të mos i besoj çdo drite

që më del përpara.

Sepse jo çdo gjë që shkëlqen

është flori,

dhe jo çdo buzëqeshje

mbart sinqeritet.

Dikur i shihja gjërat

me sytë e besimit të pastër,

pa e ditur se jeta

di të vishet bukur edhe mbi të pavërtetën.

Por rrugëtimi më mësoi

të dalloj vlerën nga dukja,

thelbin nga fasada,

dhe njerëzit nga maskat që zgjedhin.

Sot, nuk mahnitem lehtë

nga ajo që bie në sy.

Unë kërkoj peshën e karakterit,

qetësinë e ndërgjegjes,

dhe të vërtetën

edhe kur ecën pa duartrokitje.

Sepse unë nuk e mas më jetën

me atë që verbëron syrin,

por me atë që i mbijeton kohës

dhe nuk turpërohet para ndërgjegjes

/QendraPress/