Çaste poetike me poeten:-Ajete PAVATA

Kujtesa e Njeriut

——————————-

Kam menduar shpesh

pse rrugët e jetës nuk mbeten njësoj

në kujtesën tonë.

Kur dalim nga errësira drejt dritës,

plagët e djeshme fillojnë të zbehen,

sikur shpirti, i ngrohur nga e mira,

të mos ketë më nevojë t’i mbajë pranë.

Por kur fati na zbret

nga maja e një dite të bukur,

e mira nuk largohet kurrë nga mendja.

Ajo kthehet çdo natë si kujtim,

çdo mëngjes si krahasim,

dhe çdo heshtje e zemrës

e thërret përsëri me mall.

Ndoshta sepse dhimbja

na mëson si të mbijetojmë,

ndërsa lumturia

na kujton si kemi jetuar.

Prandaj e keqja harrohet më lehtë

kur e lëmë pas shpine,

por e mira mbetet gjatë

kur e humbim nga duart.

Sepse njeriu nuk qan gjithmonë

për atë që ka vuajtur,

por shpesh për atë që ka dashur

dhe nuk e ka më.

/QendraPress/