Çaste poetike me poeten:-Albina CEKA

SYTHET E PAQES

(gegënisht)

————————

N’kambë t’rrufes e t’flakës s’zezë,

ku dheu pi gjakun si etje e marrë,

kur britma çahet n’gur e n’qiell,

e nata shtrihet si fantazmë varresh,

aty, n’rranxë t’plagës që vajton,

nis me u dridh n’degë sythi i jetës.

O toka e randë, o frymë e çame,

n’ty po lind prap drita e harrume.

Mes qiellit e tokës,

akulli po shkrin,

sythet e shpresës po çelen n’gji,

nji fllad i lehtë buzën ma mpin,

si zog i ngratë n’vesë t’gjethes tuj pi,

zemra, mendja e tanë trupi marrin fuqi.

Çohu, o jetë, prej dheut t’plagosun,

se s’vdes shpresa n’gjak t’përgjakosun.

Kristali i lotit shkrihet mbi tokë,

gjelbërojnë livadhet shkrumue, t’thame,

nji flakë qiri nis me marrë frymë n’konak,

si erë lirie shpërthen tymi n’ogjak,

fillojnë me çel sythet e ngrime pa shkak.

N’plagë t’dheut po rritet pranvera,

prej gjakut çelin gonxhet e reja.

Si prej hinit çohet nji dritë,

si shqiponjë mbi troje t’vrame,

t’mbulueme me petla n’zemër t’tokës,

jeta merr frymë n’plagët e botës,

e shpresa ngjallet mbi toka t’djerra.

S’ka terr që e mbyt farën e jetës,

kur drita çan eshtrat e vdekjes.

Drita shpërndahet si bukë e bekueme,

prek skajet e luftës t’shkatërrueme,

gjelbëron ullini me gjak i mbuluem,

shuhet etja n’vesë t’paqes s’andrrueme,

shtohet sofra me sythet e paqes t’bekueme.

N’sofër t’dheut lidhet betimi,

paqe me gjak mos t’lypë ma njerëzimi.

/QendraPress/