Çaste poetike me poeten;-Elvira ZENELI

Brenda teje, pa kufij

——————————–

Udhëve të mendjes sime

ti vazhdon të ecësh pa zhurmë,

si një mendim që s’ka nevojë për leje.

Nuk ndalesh mes ëndrrave të mia,

as mes dëshirave që s’i kam thënë me zë.

Në kopshtin e qenies sate

unë mbetem dritë e përhumbur,

që të ndjek në çdo hap të lehtë.

Më prek me aromën e një afërsie të padukshme,

me buzëqeshjen që më ndizet pa u shfaqur,

me kujdesin që nuk kërkon fjalë.

Zemra ime noton te drita e syrit tënd,

si të kishte gjetur brigjin e saj.

Ti je agimi im pas natës së gjatë,

dhe dita që s’e kam jetuar ende.

Unë jam luledielli i kthyer nga ti,

pa asnjë dyshim drejt dritës tënde.

Të prek në mendim,

në heshtje,

në çdo grimcë që më përbën.

Largohem nga çdo port

vetëm për të ardhur te ti,

si një udhëtim që s’ka kthim.

Zhytem në detin e zemrës tënde

pa frikë nga thellësia,

sepse aty më gjen vetja ime.

Ç’kuptim ka largësia

kur ti jeton brenda meje?

Kur mjafton të të mendoj

që të më ndryshojë frymëmarrja?

Ti je ritmi që më mban gjallë,

energjia që nuk e shpjegoj dot.

Je muzika që s’ndalet,

që më rrjedh nëpër gjak pa u lodhur.

Edhe kur s’të shoh, të ndjej,

edhe kur s’të dëgjoj, të kuptoj.

Hap dyert e mia pa trokitur,

dhe gjithçka brenda meje të njeh.

Ti ke çelësat e gjithë shqisave të mia,

pa i kërkuar kurrë.

Më mban lidhur një forcë e butë,

që nuk kërkon liri.

Dhe unë jetoj me ty brenda,

si diçka që rritet qetësisht

pa zhurmë, pa fund.

Je qielli ku hap krahët e mi,

dhe toka ku dashuria ime

mëson të qëndrojë.

/QendraPress/