Çaste poetike me poeten;-Hava MUÇOLLARI

Mbi një vetull me kënd

———————————-

Aty, në atë rrugë ku kryqëzohet miniera,

Jo rastësisht, hapi im mendueshëm u ndal,

Kisha vite që vetëm nga larg e shihja,

Të thëna mendimesh.., me gojë asnjë fjalë.

Por ja, një të shtunë të bekuar nëntori

Shikimi i beftë dikë pa, sa u drodh,

Zemra e ngrirë prej kohësh nga dhimbja,

Një ngjashmëri kaq e rrallë, mund të ndodh?!

Në atë rrugë më përcillje shtatorëve për në shkollë,

Në atë rrugë më priste meraku yt në kthim,

E njëjta vetull me kënd si e jotja,

Mungon poshtë saj, veç shikimi jeshil.

I njëjti hap i munduar nga hallet,

E njëjta kapele që kohën sfidon,

Në dorë një trastë basme ku rëndon i sajti merak

Për ata që gjumë s’fle deri vonë.

Babai i dikujt si unë je edhe ti,

Ke një vajzë nga anët e mia që të pret,

Mua mbi qerpikë një lotë më ka ngrirë,

Netëve me gjuhën e trishtuar të erërave më flet.

Në atë rrugë ku pishat bëjnë rojë,

Sa bijave si unë mendimi u fle

Dhe hënës besnike sa herë i kërkojnë,

Mbi një vetull me kënd çdo natë të qesh.

/QendraPress/