Çaste poetike me poeten;-Leonora SULAJ

VAJZA E VALËVE

————————–

Rastësisht të takova në një pasdite vonë,

si frymë e lehtë që zbret mbi lumenj e erë,

dy herë më doli fati në të njëjtën rrugë,

dhe zemra ime heshti, por të njohu

menjëherë aty ku je ti, e bukur si dritë mbi ujë.

Ti i bie flautit si vajza e valëve në det,

si një këngë që lind e shuhet qetë në breg,

notat e tua prekin ajrin si puhizë pa mbarim,

dhe çdo tingull bëhet mall, bëhet kujtim.

Në tavolinën e kafesë ku koha rri ngadalë,

me ty çdo çast bëhet i butë e fjalëmbël valë,

ngrohtësia jote më mbështjell si zjarri në dimër,

dhe shpirti gjen qetësi në buzëqeshjen tënde të dlirë.

Shoqëria jote ka dritën e mbrëmjeve të qeta,

si hëna që prek detin në netët e veta,

asgjë s’është e rëndë kur pranë teje qëndroj,

sepse në heshtjen tënde edhe veten e dëgjoj.

Ti je si vala që brigjeve vjen pa zhurmë,

por lë pas një mall që s’harrohet kurrë,

dhe ndoshta rastësi ishte fillimi ynë i parë,

por tani dukesh si një kujtim i

bukur i shkruar në yje e varg.

/QendraPress/