Çaste poetike me poeten;- Mia DURRËSI

Strehë e Heshtur

———————–

Çdo mbrëmje

heshtja trokiste njësoj,

si një mysafir

që njihte rrugën

pa pasur nevojë për derë.

Në ajër mbetej

aroma e një mungese,

e padukshme,

por më e fortë

se çdo prani.

Unë i mbyllja sytë,

jo për të fjetur,

por për të takuar

atë që dita

nuk ma kthente më.

Koha kalonte,

por kishte çaste

që nuk pranonin

të largoheshin.

Dhe zemra,

me një durim të çuditshëm,

ruante një vend bosh,

jo nga dobësia,

por nga dashuria

që nuk mësoi kurrë

të largohej.

Mia Durrës

/QendraPress/