Çaste poetike me poeten;-Xhuli SPAHIU
Në Zemrën e Mërgimtarit
————————————-
Ka rrugë që të çojnë larg,
dhe rrugë që të kthejnë te vetja.
Mes tyre jeton malli,
ai udhëtar i heshtur që nuk njeh kufij.
Koha mund të ndërtojë një jetë në një vend tjetër,
por nuk e ndryshon dot gjuhën e zemrës.
Ajo vazhdon të flasë me kujtimet,
me aromën e sofrës,
me hijen e oborrit të dikurshëm
dhe me zërat që e bëjnë shtëpinë të quhet shtëpi.
Sot nuk është thjesht një ardhje.
Është rikthimi i buzëqeshjeve që i mungonin këtij pragu,
është drita që hyn bashkë me hapat,
është gëzimi që mbush çdo qoshe
me dashuri e bekim.
Në zemrën e mërgimtarit
vendlindja nuk bëhet kurrë kujtim.
Ajo mbetet frymëmarrje,
një copë qielli që e merr me vete kudo,
një emër që shqiptohet me mall
edhe kur je mijëra kilometra larg.
Çdo nisje drejt kësaj rruge
ka një gëzim që nuk përshkruhet me fjalë.
Valixhet mbushen me dhurata,
por zemra mbushet me padurimin
për të përqafuar nënën, familjen,
tokën që e lindi dhe njerëzit që e presin.
Malli i mërgimtarit
nuk shuhet me vitet;
ai vetëm bëhet më i thellë.
Dhe dashuria për vendlindjen
është ajo dritë që nuk fiket kurrë,
por ndriçon çdo rrugëtim
derisa hapat të kthehen sërish në shtëpi.
/QendraPress.
