Çaste poetike me poeten;Lavdije Hoti BUÇAJ

NË PREHËR TË MËNGJESIT

—————————————

 E dua atë ndjesi,

 kur valët përplasen mes vete,

e era ledhaton rërën si duar

që prekin pa fjalë.

E dua atë ndjesi,

kur mëngjesi më mbulon me freski,

e dielli pa zhurmë,

puth tokën me ngrohtësi.

E dua atë ndjesi, kur trupi,

në heshtje merr ngjyrë,

e koha ndalet pak,

mes frymëmarrjes dhe

ditës që sapo lind.

E dua atë ndjesi,

kur këmbët fundosën në rërë,

e dallgët fluturojnë sipër tyre,

si mendime që ikin e kthehen lehtë.

E dua atë ndjesi,

 sepse aty hapet një horizont i qetë,

ku mendimet shpërndahen si dritë

Në prehër të mêngjesit.

/QendraPress/