Çaste poetike me poetin;-Enver N. REXHAJ

TROJË

————————

Më mbajte peng

pa më vënë kurrë pranga.

Mjaftoi një fjali:

“Një ditë do të vij.”

Dhe unë e besova.

Nuk e di sa herë e kam dëgjuar atë “një ditë”,

por di që ndërkohë

u plakën stinët,

u thinjën disa ëndrra,

dhe unë mbeta aty

në të njëjtin vend

ku më la premtimi yt.

Ne flisnim.

Çdo ditë,

çdo natë,

sikur largësia të ishte vetëm një iluzion.

Më njihje zërin kur isha i lumtur,

më njihje heshtjen kur isha i thyer,

më njihje tërbimin kur isha i nervozuar,

dije kur më mungoje

edhe pa ta thënë.

Por nuk më takove.

Dhe kjo është gjëja më e çuditshme

që mund t’i ndodhë një dashurie:

Të jesh kaq pranë dikujt në shpirt

dhe kaq larg tij në jetë.

Ti premtoje.

Unë prisja.

Ti shtyje.

Unë falja.

Ti thoshe:

“Besomë.”

Dhe unë,

për vite të tëra,

bëra pikërisht këtë.

Të besova

edhe kur arsyeja më lutej

të mos të besoja më.

Më ofruan duar të tjera.

Unë i lashë të kalonin.

Më ofruan dashuri

që mund ta prekja.

Unë zgjodha një dashuri

që vetëm mund ta prisja.

Sepse unë të isha betuar.

Dhe besnikëria ime

nuk varej më nga ajo që bëje ti.

Ishte bërë pjesë e imja.

Kështu u bëra rob

i diçkaje që e quaja dashuri.

Ti ishe Troja ime.

Dhe unë isha ushtari

që nuk dinte të largohej

edhe kur lufta kishte mbaruar.

Muret e Trojës

nuk ishin prej guri.

Ishin prej premtimesh.

Çdo premtim ishte një tullë.

Çdo “së shpejti” një mur tjetër.

Çdo takim i anuluar

një portë më e mbyllur.

Dhe unë ndërtoja burgun tim

me fjalët e tua.

Derisa një natë

nuk të pyeta më:

“Kur do të vish?”

Të pyeta:

“A ke dashur ndonjëherë të vish?”

Heshtja jote

ishte përgjigjja.

Atë natë kuptova

se nuk kisha humbur një takim.

Kisha humbur vite.

Vitet që i mbajta të paprekura

për dikë

që nuk pati kurrë guxim

të më jepte një ditë të vetme.

Dhe prapë…

nuk të urreva.

Kjo ishte pjesa më e dhimbshme.

Sepse dashuria ime

kishte mbetur besnike

edhe ndaj dikujt

që nuk kishte qenë besnik

ndaj premtimeve të veta.

Atëherë hapa portën.

Jo sepse nuk të doja.

Por sepse më në fund

e desha edhe veten.

Dola nga Troja

me zemrën time në duar.

Dhe për herë të parë

nuk po prisja askënd.

As ty.

As “një ditë”.

As një mrekulli.

Po ecja.

Dhe ndërsa largohesha,

e kuptova diçka:

Nuk më kishe mbajtur peng ti.

Më kishte mbajtur peng

shpresa ime

se një ditë

do të bëheshe

ai që më kishe premtuar.

Dhe ndoshta kjo është tragjedia

e dashurive më të mëdha:

Nuk vdesim kur na lënë.

Vdesim pak nga pak

duke pritur dikë

që premton gjithmonë

se do të vijë.

Dhe ringjallemi

vetëm atëherë

kur më në fund

pushojmë së prituri.

Mjerisht…

/QendraPress/