Çaste poetike me poetin;-Enver N. REXHAJ

Sokrati dhe Gazetari

——————————

Në një dhomë plot drita,

ku fjalët lindnin çdo minutë,

Sokrati pa një njeri

me laps në dorë.

— Kush je? — pyeti ai.

— Jam gazetar.

Kërkoj lajmet

dhe ua sjell njerëzve.

Sokrati u afrua.

— Dhe çfarë kërkon më shumë:

të jesh i pari,

apo të jesh i saktë?

Gazetari heshti.

— Në botën time,

tha ai,

shpejtësia ka shumë vlerë.

Sokrati buzëqeshi.

— Një shigjetë e hedhur shpejt

mund të humbasë cakun.

Edhe një fjalë e nxituar

mund të plagosë një zemër.

Gazetari pyeti:

— Por njerëzit duan të dinë.

— Po, tha Sokrati.

Por njeriu nuk ka nevojë vetëm për atë

që i tërheq sytë.

Ka nevojë për atë

që i ndriçon mendjen.

Një lajm mund të ndezë zemërimin.

Por një e vërtetë e kërkuar me drejtësi

mund të sjellë kuptim.

Gazetari pa shënimet e tij.

— Atëherë çfarë është fjala?

Sokrati u përgjigj:

— Fjala është si zjarri.

Në duart e kujdesshme

ngroh.

Në duart e pakujdesshme

djeg.

Mos pyet vetëm:

“A do të lexohet?”

Pyet:

“A do të lërë diçka të mirë pas?”

Gazetari mbylli fletoren.

Dhe për herë të parë

mendoi jo vetëm për lajmin e ditës,

por për gjurmën

që fjala lë në shpirtin e njeriut.

Sokrati u largua dhe tha:

“Një shoqëri nuk varfërohet

kur mungojnë fjalët.

Varfërohet

kur fjalët humbin të vërtetën.”

/QendraPress/