Çaste poetike me poetin:-Fatmir TERZIU
Fishkëllima e heshtjes sime
——————————————
Unë nuk hyj në këtë ditë për ta pushtuar,
hyj si flladi që nuk meh n’derë,
si drita që nuk pyet gurin
nëse ka të drejtë ta ndriçojë.
Unë nuk mbaj kurorë,
mbaj vetëm një fishkëllimë
që askush nuk e mësoi në shkollat e botës.
Ajo lindi përpara gjuhëve,
kur malet ende nuk dinin emrat e tyre,
kur lumenjtë ecnin pa pasaportë
dhe zogjtë nuk kishin nevojë të shpjegonin fluturimin.
E dëgjoj atë brenda meje.
Nuk është tingull.
Është vendi ku tingulli
heq dorë nga vetja.
Unë jam biri i kësaj heshtjeje.
Mishi im është ngjeshur prej saj,
kockat e mia janë ngritur
mbi kolonat e saj të padukshme,
dhe çdo frymëmarrje që marr
është një marrëveshje e re
mes trupit dhe pafundësisë.
Mos më pyet kush jam.
Jam gjurma që lë era
kur nuk lë gjurmë.
Jam hija që ecën
edhe kur dielli ka mbyllur sytë.
Jam pika e vesës
që e di se oqeani nuk është larg,
edhe pse fle mbi një fije bari.
Çdo njeri që kam parë
banon ende në gjakun tim.
Furra ku piqej buka e fëmijërisë,
çatia ku binte shiu,
fytyra e plakut që nuk kërkoi kurrë falje nga koha,
gruaja që qepte dritaret e mëngjesit me buzëqeshje,
fëmija që mblidhte gurë
sikur të ishin yje të rrëzuar—
të gjithë flasin në mua,
edhe kur unë hesht.
Mos e quani heshtjen mungesë.
Ajo është biblioteka
ku nuk digjet asnjë libër.
Është deti
ku fundoset vetëm zhurma.
Është pema
që i numëron gjethet
pa i bërë kurrë të ndihen të tepërta.
Kam ecur në qytete
ku njerëzit flisnin aq shumë,
sa nuk dëgjonin më lindjen e një luleje.
Kam parë podiume
ku fjalët rriteshin si kullat,
por rrënjët e tyre
nuk gjenin asnjë pikë ujë.
Kam parë flamuj
që valëviteshin më fort se zemrat.
Kam parë duar
që shtrëngonin botën
dhe humbnin njeriun.
Prandaj zgjodha fishkëllimën.
Ajo nuk urdhëron. Nuk bind. Nuk predikon.
Vetëm kalon. Si bari që i mëson gurit durimin.
Si mjegulla që e mbulon malin
jo për ta fshehur, por për ta bërë edhe më të madh.
Kur fishkëllen heshtja ime, deti nuk trazohet.
Ai kujtohet. Pemët nuk lëkunden. Ato dëgjojnë.
Retë nuk ikin. Vetëm ndryshojnë mënyrën si mbajnë dritën.
Dhe unë e kuptoj
se universi nuk mbahet nga zhurma.
Ai mbahet nga marrëveshja e padukshme
mes gjithçkaje që nuk kërkon duartrokitje.
Mos kërko të më ndjekësh.
Ec pranë vetes sate.
Aty fillon çdo horizont.
Mos kërko të marrësh zërin tim.
Gjeje fishkëllimën tënde.
Ajo ndoshta fle
në një kujtim pa fotografi,
në një plagë që nuk u ankua,
në një pemë që të priti gjithë jetën
pa ta përmendur emrin.
Sepse secili lind me një heshtje të papërsëritshme,
siç lind me vijat e gishtërinjve,
me ritmin e zemrës,
me hijen që nuk ndahet prej tij.
Dhe kur të largohemi,
nuk do të mbeten vetëm gurët mbi varre.
Do të mbetet mënyra
si e dëgjuam botën.
Do të mbetet mënyra
si nuk e plagosëm ajrin me fjalë të tepërta.
Do të mbetet mënyra
si i dhamë njëri-tjetrit
pak më shumë qiell
se sa na ishte dhënë.
Atëherë, ndoshta dikush, pas shumë stinësh,
do të ndalet në mes të një fushe,
do të mbyllë sytë, dhe pa e ditur pse,
do të dëgjojë një fishkëllimë të lehtë.
Nuk do të jetë era. As bari. As kujtesa.
Do të jetë heshtja ime, që ende ecën nëpër botë,
jo për të më kujtuar mua, edhe kur nuk e kujton,
por për t’i kujtuar njeriut
se edhe qetësia ka një zemër që këndon
/QendraPress/
