Fryma poetike e së dielës me poeten;- Albina CEKA

MARATONA E LODHJES

———————————

Na iken koha lodhjes të humbur…

Pa u kënaqur me ditën, troket nata.

Dita e mpirë nga maratonat e gjata,

i dorëzohet natës, e lodhur, e mundur.

Krrusur, me këmbë e duar të mpira.

Nata hap krahët e përqafon ngadalë,

trupit të ditës lodhjen ia heq,

i këndon ninullën dhe e puth në ballë:

«Gëzoje ditën nesër, mos e ço për dreq!»

Mbyllen sytë, nga lodhja të mpirë.

Humbin ngadalë në gjumin e thellë,

pinë pushimin e etur deri në fund.

Nata ikën shpejt, pa lënë gjurmë,

derisa një rreze dielli kohën e shkund.

Ngrihet një hije, nga lodhja e dehur.

Maratonën e ditës e fillon përsëri,

orë pa fund, si robot i akorduar.

Kështu kalon koha e njeriut të varfër,

duket se ka lindur veç për të punuar.

Nata kthehet strehë ku dita gjen ngushëllim…

Koha rrjedh, njeriut tretet në të.

/QendraPress/