Fryma poetike e së dielës me poeten;-Manushaqe Hoxha LAÇI

E di…dhe më dhemb

—————————–

E di…kjo kohë ka rënë në baltë pa nder,

ku fjala e burrit shitet lirë, pa vlerë.

E di…se turpi s’ka më vend në këtë dhe,

dhe ndërgjegjja fle thellë, si e vdekur në ne.

E di…traditat po treten si hije në erë,

dhe rrënjët na i presin, pa zë e pa vlerë.

E di…se nata s’është më natë, por trishtim,

ku shpresa groposet pa emër, pa kujtim.

E di…e liga s’erdhi si armik në shesh,

por si mik i buzëqeshur që helmin ta vesh.

Na hyri në gjak, në mendje, në fjalë,

dhe sot na komandon si zot mbi çdo ballë.

E di…se mendja na është bërë rob i errësirës,

dhe i drejti përqeshet në mes të turmës të së ligës.

E di…se edhe uji është turbulluar në burim,

se edhe ëndrra ka humbur çdo kuptim.

E di…se si fjalë pa peshë është bërë besa,

që thyhet si xham në dorë të çmendur, pa shpresa.

E di…se sytë shmangen, nuk njohin më njeri,

se vëllai i largohet vëllait, pa asnjë pikë dashuri.

E di…se gjithçka është bërë veç politikë,

dhe e vërteta mbytet nën zëra kritikë.

Se morali është vrarë ditën për diell,

dhe askush s’po qan për këtë varr pa qiell.

E di…se familja po çahet si tokë e tharë,

dhe fëmija rritet në një botë të vrarë.

E di…se emrat ndryshojnë, por s’ndryshon më si njeri,

se brenda nesh po shuhet ngadalë dhe ajo grimcë dashuri.

E di…dhe kjo nuk është thjesht një rrëfim,

por një klithmë që kërkon zgjim.

Se nëse sot heshtim si gurë në këtë dhe,

nesër do jemi veç hija e asaj që kemi qenë dje.

/QendraPresss/