Poezi atdhetare me poetin:-Sahit F. OSMANI

PROMETEJ TË LIRISË

——————————–

Për çlirimtarët e gjykuar në Hagë

Për ju, Prometej të lirisë së atdheut,

që zjarrin e shpresës e mbajtët në gji,

në udhë të gjatë, mes nate e stuhish,

ecët drejt dritës, drejt lirisë.

Me plagë në trup e tokën në zemër,

me besën si dritë në udhëtim,

i dolët përballë frikës e vdekjes,

për një agim që priste lindjen.

Nëpër terrin e viteve të rënda

mbajtët ndezur një flakë të pashuar;

dhe kur mbi tokë u ngrit flamuri,

emrat tuaj mbetën në themelet e tij të shkruar.

Sot, larg atdheut, pas dyerve të rënda,

ditët kalojnë në heshtje e pritje;

por ka një dritë që hekuri s’e mbyll dot,

një shpresë që nuk njeh pranga e kufij.

Le të rëndojnë retë mbi qiellin tuaj,

le të zgjatet nata përtej çdo masë;

e vërteta nuk humbet në errësirë —

ajo pret vetëm kohën të dalë.

Le të flasë koha me gjuhën e saj,

le të flasë drejtësia pa frikë;

le të peshohet çdo fjalë e çdo dëshmi,

se e vërteta nuk shuhet me një britmë.

Mund të mbyllet një derë prej hekuri,

mund të ndahet njeriu nga toka e vet,

por nuk burgoset dot kujtesa,

as dashuria për vendin e shenjtë.

Nuk mbyllet liria pas grilave,

kur ajo jeton në zemrën e një populli;

nuk shuhet një emër me heshtje,

kur ai është bërë pjesë e kujtesës.

Ju, Prometej të lirisë së atdheut,

do të mbeteni dritë mbi kohë;

si zjarri që Prometeu ruajti për njerëzit,

si agimi që nuk ndalet së ardhuri.

Dhe kur një ditë të heshtë kjo kohë,

kur plagët të kërkojnë paqe e shërim,

emrat tuaj do të mbeten të shkruar

në faqet që nuk i gris asnjë harrim:

në gurët e kujtesës,

në zemrën e lirisë,

në flamurin që valëvitet mbi atdhe,

dhe në historinë që koha do ta gjykojë.

/QendraPress/