Rikujtim për secilin nga ;-Enver Rexhaj

Sokrati dhe Fëmija

Në një park të vogël,

nën hijen e një peme të vjetër,

Sokrati pa një fëmijë që

fliste me një lule.

U afrua ngadalë.

— Me kë po bisedon? — pyeti ai.

Fëmija u habit.

– Me lulen.

— A të përgjigjet?

Fëmija buzëqeshi.

— Jo me fjalë.

Por më tregon se çdo gjë e gjallë ka nevojë për kujdes.

Sokrati u ul pranë tij.

– Më thuaj, çfarë është lumturia?

Fëmija mendoi.

— Të kesh dikë

që të gëzohet kur të sheh.

Sokrati heshti.

Sepse kishte dëgjuar

shumë njerëz të mëdhenj

që kërkonin lumturinë

në pasuri dhe lavdi.

Por një fëmijë

e kishte gjetur

në një përqafim.

– Çfarë dëshiron të bähesh kur të rritesh? – pyeti Sokrati.

— Njeri i mirë.

— Jo mjek, mbret, apo i pasur?

Fëmija ngriti supet.

— Nëse nuk jam njeri i mirë,

çfarë vlejnë të tjerat?

Sokrati pa qiellin.

Dhe i kujtoi vetes

fjalet e Diotimës:

“Shpirti që ruan bukurinë brenda vetes,

është më afër së vërtetës.”

Kur u largua,

Sokrati nuk mori një përgjigje nga fëmija.

Mori një mësim.

Dhe tha:

“Sa më shumë rritet njeriu,

aq më shumë duhet të kujtojë

atë që dinte kur ishte fëmijë.

/QendraPress/