Çaste poetike me poeten ;-Elmije AJAZI

KAFENEJA E VJETËR

———————————–

Te ti filluan buzëqeshjet që nuk i harrova kurrë,

bisedat që zgjatën më shumë se filxhanët e kafes,

heshtjet që flisnin më shumë se fjalët,

dhe ëndrrat që i besonim të përjetshme.

Në atë tavolinë lamë copëza nga vetja.

Qeshëm pa u kursyer,

u grindëm për gjëra të parëndësishme,

u pajtuam me një shikim,

dhe jetuam me bindjen se koha do të

kishte gjithmonë durim me ne.

Por koha nuk pret askënd.

Në të njëjtin vend ku lindën kujtimet më të bukura,

erdhi edhe dita kur ato mbetën vetëm kujtime.

Filxhanët u zbrazën,

karriget mbetën përballë njëra-tjetrës,

ndërsa fjalët që nuk u thanë

vazhdojnë të enden në ajrin e asaj kafeneje.

Sot kaloj pranë saj dhe nuk hyj.

Jo sepse nuk më pëlqen më aroma e kafes,

por sepse aty ende më pret një version i imi,

ai që besonte se disa njerëz nuk largohen kurrë.

Ka vende që nuk i mbyll dot me çelës.

I mbyll vetëm zemra…

dhe ndonjëherë,

as ajo nuk gjen forcën t’i mbyllë përgjithmonë.

/QendraPress./