Çaste poetike me poeten;-Nexha REÇICA

PUTHJA QË MBETI

—————————-

Në dhomën time

nata la një qiri të pambaruar,

dhe kujtimi

u ul pranë tij.

Një grusht mendimesh

u bënë prush nën lëkurë,

ndërsa hëna kaloi

pa i prekur.

Në dritare

mbeti pezull një frymë,

si një zog

që harroi rrugën e kthimit.

Dy heshtje u afruan,

por buzët

mbajtën largësinë.

Dhe kur çasti

i kërkoi natës një puthje,

ajo u fsheh

mes dy rrahjeve të zemrës—

si një letër

që mbeti pa adresë,

si një derë

që nuk u hap kurrë.

Në mëngjes

nuk mbeti asgjë

veç një gjurmë drite

mbi jastëk.

Dhe ajo që nuk ndodhi,

mbeti më gjatë

se çdo kujtim.

/QendraPress/