Çaste poetike me poetin;-Sabit RRUSTEMI

HIJA E VERDHË

——————-

Dahurinë Pemë e shkrumon

ajo Kthjlltësi e akullt nate

bryma e parë e mëngjesit

që vjen me vjeshtë

me pak borë

lëkurës sonë ende të ngrohtë

të murme si kjo tokë

Rrudhen frutat

pikëlohen gjethet

faqet e asaj luleje skaj dritare

shterren e bien në pikëditë

me përqafimin e parë të zjarrtë

të pathënat fjalë

mbulohen

dhe shtatëtblertat nxihen

krahët ulin

drejtpeshimin

Hija e Verdhë

rreth e rrotull shtëpisë

shtrihet

mbulon timin Çepur

Vetminë stinore

nuk e zbutë as era

as shiu

as ajo hanë

te ajo Rogë Gocle

që vjen e verdhë

si kjo stinë

si ky pamje në sytë e shpirtin tim

nën peshë faji

për tënden mungesë

I a zgjas dorën

shuplakën time të pritjes

të mos lëndohet kah zbret malit

shpatit me plagë

dhimbjeve të fjalëve që stepen

e dhëmbësh grimcohen

Ajo ndërron kahjen

nga e verdha hije trembet

si një grishë

kah ti fluturon

Vjeshtorja brymë

zbret dhe në qepallat e mia

e niset kah ato bebëza

Aty çuditërisht shfaqesh ti

me një grusht lotsh

e një shami puthjesh

më shkundë jermish

më zgjon

përmes trokitjes

që dridh këtë zemër Çepuri

Laj sytë

si në ëndërr

me një mal pikëlash uji

që rigojnë faqeve të mia

e mbi atë Hije të Verdhë

që ikën ngadalë

Ti mbetesh aty ku ishe

si dashuria ime

e palëkundur nga asnjë stinë

prej fronit të zemërjetës

/QendraPress/