E shtuna poetike me poetin;-Fatmir TERZIU

Kur miqtë i mbulon …heshtja

—————————————-

Sot trokita në derën e heshtjes,

i thashë: a je vetëm?

Ajo tha: Jo, jo!

Në prag rrinte një hije me flokë prej drite,

mbante mbi supe një mëngjes të palosur.

Unë thashë: a është pranverë?

Ajo tha: Jo, jo!

Unë thashë: çfarë është dritarja?

Ajo tha: sytë e mi.

Unë thashë: çfarë është era?

Ajo tha: fryma ime.

Unë thashë: çfarë është ora?

Ajo tha: rrahja ime.

Unë thashë: a ka më?

Ajo tha: Jo, jo!

Unë thashë: ku shkon lumi?

Ajo tha: aty ku kujtesa nuk lodhet.

Unë thashë: ku fle guri?

Ajo tha: në pëllëmbën e shiut.

Unë thashë: kush e zgjon shiun?

Ajo tha: një zog që nuk duket.

Atëherë kërkova miqtë e mi.

I gjeta ulur nën një pemë pa emër.

Mbi supet e tyre binte një borë pa qenë dimër.

Unë thashë: a jeni të mërzitur?

Ata thanë: Jo, jo!

Unë thashë: çfarë ju mbulon?

Ata thanë: ëndrra jonë.

Unë thashë: pse nuk zgjoheni?

Ata thanë: se ëndrra na mban zgjuar.

Unë thashë: çfarë është miku?

Ata thanë: pasqyra që nuk kërkon fytyrë.

Unë thashë: çfarë është fjala?

Ata thanë: buka që ndahet pa u prerë.

Unë thashë: çfarë është largësia?

Ata thanë: hija e një përqafimi.

Kur u largova, dielli nuk më ndoqi.

Mbeta vetëm me hijen time.

Unë i thashë: a do të vish me mua?

Ajo tha: jam gjithmonë përpara teje.

Unë thashë: po miqtë?

Ajo tha: ata ecin brenda ëndrrës.

Unë thashë: a do të kthehen?

Ajo buzëqeshi. Buzëqeshje që thjesht të ngroh.

Po largoj heshtjen, tha vetëm:

Po, po.

/QendraPress/