Çaste poetike me poeten;-Alma ZENELLARI

Kur vij pranë teje,

————————

ti më zhvesh

nga çdo rëndesë metaforash,

pritjesh, ikjesh,

Me gishta fshin metaforat gri të mallit,

prej buzëve, syve, ballit.

Nis papritur lojën e erërave,

Nis papritur lojën e dallgëve.

Si një qiell bëhesh i kaltër,

bëhesh delfin i bukur që luan valëve,

Pastaj më vesh

me metaforën e dritës dhe reve,

të kripës dhe ujit ,

më shndërron në pulëbardhën e egër

që zhytet pa frikë thellësive

puth detin, takon qiellin

në një fluturim të vetëm ,

me zemrën hapur drejt horizontit

Kur vij pranë teje

Ti bëhesh vet horizonti,

më vesh me metaforën e shpendit të bardhë,

duke më kujtuar se liria

është brenda shpirtit , mes krahëve,

duke më kujtuar ,si dashurohet mbi dallgë.

/QendraPress/