Çaste poetike me poeten;-Arbana ARBA

Në memorien e kohës

——————————–

Nuk kam kohë.

Rend të të kap,

gjithnjë në fund të cepit të fustanit.

Je vijë finishi që zgjatet e zgjatet,

sapo dorën shtrij fuqishëm,

drejt teje, të të prek me majat e gishtave.

Nuk kam kohë

të të kërkoj aty ku nuk jam,

aty ku nuk më pret asgjë nga vetja,

aty ku çdo gjë tretet e tretet,

dhe harrohet në kohë.

Shkel fuqishëm këmbën këtu, te harresa,

e i kërkoj ndihmë në lutje kujtesës:

mos më braktis!

E ajo më përgjigjet:

Mos u largo prej vetvetes.

Mos u moho.

Gjithçka që je,

gjithçka që kërkon,

ajo të skalit në memorien kohë.

Veç duaje, adhuroje,

dashuroje më fort në çdo rilindje.

Është e vetmja,

bashkudhëtarja jote në çdo sekondë

frymëmarrjeje.

/QendraPress/