Çaste poetike me poeten;-Elida PRIFTI

PADUKSHMJA

——————————–

Ka botë që lind në kohë,

ka botë që pi dritë vere,

ka botë që fle nën gur,

pa e njohur kurrë agun.

Ka botë që tretet ngadalë,

si mjegull mbi ujë të zi,

dhe botë që mbetet brenda,

si zjarr i fshehur në hi.

Por ka një botë pa emër,

që syri kurrë s’e sheh;

ajo udhëton në heshtje,

ku koha humbet çdo shteg.

Atje kujtimi bëhet dritë,

dhe dhimbja bëhet urë;

atje një fjalë e pathënë

mund të jetojë më gjatë.

Njeriu kërkon botën jashtë,

por veten e gjen në thellë;

se deti që s’ka brigje,

mban qiellin brenda vetes.

Ndoshta e dukshmja vdes,

si gjurma mbi rërë në erë;

por ajo që s’duket kurrë

është fara që bëhet jetë.

Dhe kur të shuhet kjo botë,

kur nata të mbyllë sytë,

do mbetet ajo e fshehta—

një dritë që s’ka nevojë për dritë

/QendraPress/