Çaste poetike me poetin;-Rexhep HOTI
Vaji brendshëm
————————
Qaj në vete
dhe bota nuk e di.
Ajo vazhdon rrugëtimin e saj
mbi shinat e dritës,
me qiellin e hapur përpara
dhe me lulet që çelin
në anën tjetër të harrimit.
Asgjë nuk ndalet.
As ora,
as era,
as zogjtë që marrin kaltërsinë,
sikur qielli të mos ketë humbur kurrë askënd.
Vetëm unë
mbaj brenda vetes
një vend ku drita nuk hyn.
Dhimbja ime
nuk kërkon shërim.
Ajo nuk është plagë
që koha ta mbyllë.
Është një prerje
që më mban gjallë,
si një brisk
që ka harruar
të dalë nga mishi.
Dhe ashtu, i etur,
vazhdon të zhytet në gjak.
Ndonjëherë,
kur nata e largon botën mënjanë
aq sa mund ta dëgjoj veten,
më duket
se yjet dridhen larg,
jo për mua,
por sepse edhe qielli
nuk mund ta mbajë
gjithë atë heshtje
që bie prej vajit tim.
Dhe atëherë e kuptoj:
brenda çdo dridhjeje
ka mbetur një pikë zjarri,
si në kristalin
që ruan në thellësinë e vet
flakën e çastit
kur u bë.
Askush nuk e sheh.
Ai shkëlqim
është vaji im,
lot të ngrirë
në kristalet e heshtjes,
si dhimbja hyjnore që nuk qan.
Dhe ti nuk e di
nga ç’errësirë vjen shkëlqimi.
Ndaj nuk e ndien vajin tim.
Nuk e di!
Gjysma ime është varrosur në pragun tënd.
Ti po kthehet ta ulë kokën
dhe në zemër e ka vënë një derë
për ta varur emrin,
Zonja e centralistit.
Dhe ky nuk është mëkat!
E ngritur me agimet e pabesisë,
ti shpëton t’i vrasësh rrahjet midis nesh.
Dhe unë mbetem jetim
në tingujt e këmbanës;
i luhatur prej dridhjes metalike
me litarin në fyt.
Vaji im pikon në atë thirrje biblike,
si një gur
që nuk gjen varr.
Nëpër rrugët e natës
kalon një kortezh pa arkivol,
dhe vetëm unë e di
çfarë po mbartnin
ata ustallarë!
Pëlhura e zezë e mbrëmjes
zbret mbi dritare,
dhe nata, me gishtat e saj të verbër,
e mbulon një emër
që ende merr frymë.
Çfarë varroset sonte
atje në periferi
nuk ka trup;
ka vetëm një rrahje
që nuk pranon të bëhet heshtje.
Dhe larg,
mbi qiellin e zi,
një yll çahet pa zë;
Që andej
bie një dritë e hollë
mbi varrin pa kufomë.
Ndoshta edhe ai
e ka njohur
vajin tim.
Unë qaj edhe pa frymë!
/QendraPress/
