Çaste poetike me  poetin:-Sahit F. OSMANI

KOSOVË

———————–

Ndonëse furtunat të goditën pa mëshirë,

ti kurrë kohës nuk iu përkule;

mbete roje e maleve të tua,

shqiponjë me sytë përtej stuhive.

Shtigjet e errësirës i mbylle me guxim,

dhe dritës i çele udhë;

bijtë e tu e deshën lirinë aq fort,

sa edhe vdekjen e pritën në këmbë.

Shekuj ëndrrash, shekuj qëndrese

u mblodhën në një agim;

dhe sot ecën mes zërave të njerëzve,

me një buzëqeshje lindur nga sakrifica.

Në çdo gur që ruan historinë,

në çdo këngë që ngrihet në festë,

rreh fjala e brezave të tu,

si flakë që as koha s’e shuan.

Nëpër sheshe që gumëzhijnë nga jeta

bart kujtesën dhe shpresën;

një thesar që nuk matet me vite,

por me zemrat që rrahin për atdhe.

Sa herë agimet zbresin mbi ty,

ringjallet besa në shpirtin tënd;

Kosovë — emër i shkruar me qëndresë,

dritë që u prin brezave nëpër kohë

/QendraPress/