Fryma poetike e së dielës me poetin:-Enver SAHITI

Çele-Kulla e Nishit

—————————

Në Nish u ngrit një kullë pa dritare,

gur mbi gur, me kafkë mbi kafkë,

952 hëna të thyera

që s’u lanë të lindnin më agim.

Nuk ishin gurë —

ishin mendime shqiponje,

ballë që kishin parë male,

gojë që kishin thënë liri.

Vilajeti u zbraz nga zëri,

nga djepi, nga varri pa emër,

dhe toka mbeti pa gjuhë

si nënë që s’di ku i ka fëmijët.

Gjergj Enkel Pjetri, kelmendas,

krye që s’u përkul në erë,

u shit për një premtim froni,

nga Milloshi — bajraktar i tradhtisë.

Turqit ndërtuan murin e frikës,

serbët blenë heshtjen me ar,

por gjaku s’u bë pluhur,

u bë kujtesë.

Çele-Kulla s’është muze,

është kambanë pa gjuhë,

që bie sa herë harrojmë

se çfarosja fillon me heshtje.

Dhe shqiponjat, edhe pa koka,

fluturojnë ende mbi Nish,

sepse historia nuk mbyllet me kulla,

por me drejtësi që vjen një ditë.

Çele-Kulla – Aktakuzë

Në Nish nuk u ndërtua kullë,

u ngrit një aktakuzë me kafka,

952 prova krimi

kundër harresës së organizuar.

Turqit i vunë një mbi një,

si numra në librin e frikës,

por dorën ua hapi tradhtia,

ajo që flet shqip kur shet gjakun.

Vilajeti i Nishit u zbraz me dhunë,

me zjarr, me dëbim, me thikë,

shqiptari u shpall tepricë,

si fjalë e ndaluar në tokën e vet.

Gjergj Enkel Pjetri, kelmendas,

kryengritës pa çmim,

u shit nga Millosh Obrenoviçi

si plaçkë politike në pazar pushteti.

Bajraktar i rremë,

me flamur të larë në gjak tjetri,

ai s’e vrau vetëm një njeri,

por hapi rrugën e çfarosjes.

Çele-Kulla s’është monument,

është dëshmi gjenocidi,

është prova se shteti u ndërtua

mbi kocka të huaja.

Dhe sot, kur kërkohet heshtje,

kur historia rregullohet për diplomaci,

kullat e kafkave rriten prapë

në libra të censuruar.

Por shqiptari i Nishit s’u shua,

u shpërnda si hiri në erë,

dhe çdo herë që flasim të vërtetën,

një kafkë bëhet zë.

/QendraPress/