Çaste poetike me poeten;-Emine Konushevci-DURMISHI

PËRTEJ BUZËQESHJES

—————————–

Nëse më sheh duke qeshur,

mos beso se ajo jam unë…

Jam vetëm një ëndërr

që do të doja të isha,

një hije e veshur me dritë,

që mundohet dritë të falë.

Nëse më sheh duke heshtur,

mos më pyet pse nuk flas.

Fjalët i kam mbyllur thellë,

aty ku as drita nuk guxon të hyjë,

të lidhura me pranga

në burgun e shpirtit tim.

Dhe kam aq shumë për të thënë,

sa ndonjëherë heshtja

ka peshën e njëmijë fjalëve.

Dhe nëse më sheh me lot në sy,

mos i merr për ligësi…

Ata vetëm gjetën rrugën

e një shpirti të lënduar.

E di?

Ka dhimbje

që nuk dinë të flasin.

E nëse, në errësirën e natës,

më sheh duke parë larg,

mos mendo se po kërkoj rrugën…

Jam duke kërkuar

atë version të vetvetes

që dikur besoja se do ta gjeja,

si në përrallat e kohës.

Unë jam ajo që nuk them,

ajo që buzëqesh me dhe pa lot.

Dhe kur lotët shihen,

atëherë jam më shumë unë.

Prandaj, nëse më sheh të qeshur,

mos u beso gjithmonë syve…

Sepse ndonjëherë

njeriu buzëqesh më bukur

pikërisht atëherë

kur brenda tij

loti dhe qeshja

bëhen një.

Emine Konushevci-Durmishi

/QendraPress/