Çaste poetike me poeten;-Bruna Gjoni PERVATHI

Tempull

——————

Nuk je thjesht dashni,

je tempull, ku shpirti jem gjunjëzohet pa pasë nevojë me u lutë.

Paqja që ma fal nuk ka nevojë për meshë,

as për kambana.

Ajo vjen çdo minutë tek unë si bekim

e bahet psalm…e bahet kryq.

E bahet shteg i bardh ku diejt më lindin në çdo zgjim

Ti m’ktheve në gruen që lindi prej shkumës së detit (Afërdita),

që fundoset përditë e nga pak në përqafjen tande.

E si fmi m’ban me besue se qirinjtë u ngjajnë yjeve,

m’ban me besue se edhe nji flakë e vogël drite

 mundet me zhdukë terrin.

M’bahesh parajsa në tana herët kur e

humbi veten në dhemtën e dhimbjes…

Ani se bota më shemb…më përplas për tokë,

më kthen shpinën e m’i nxjerr dhambët si bishë e egër

e kur më duhet me gjetë rrugën…

me duer burri, vjen e ma butëson trupin tem prej ere.

Je tempull…..

jo prej guri…por prej fryme….

prej gjithçkaje të shenjtë që formëson

ftyrën e dashnisë së përjetshme….

…e më ban mue me u zgjue ..

.grue me ftyrë agu ..

/QendraPress/