Çaste poetike me poeten;- Elmije  AJAZI

THINJAT E JETËS

————————

U rritëm duke pritur ditë më të mira,

sikur koha të na përkiste përgjithmonë.

Fjalët e zemrës i lamë për më vonë,

përqafimet i shtymë në ditë të tjera,

pa ditur se jeta nuk na premton të nesërme.

Dhe vitet kaluan — tinëz, pa mëshirë,

si ujë që ikën nën urat e kohës.

Ne mbetëm të rinj në ëndrrat e papërmbushura,

por flokët nisën të mbanin dëshminë

e gjithçkaje që nuk arritëm të jetonim.

Ah, sa ngadalë e kuptojmë jetën!

Vetëm pasi çastet bëhen kujtime,

vetëm pasi zërat treten në heshtje,

e kuptojmë sa shumë peshonte një fjalë,

sa botë e tërë fshihej në një përqafim.

Dikur na prisnin dyert e shtëpisë,

duar të rrudhura, sy që na njihnin nga larg,

një zë që na thërriste me dashuri

dhe një zemër që rrihte e qetë,

mjaftonte që ne të ishim pranë.

Sot, disa dyer i ruan vetëm kujtesa,

disa emra i pëshpëritim në vetmi.

Dhe duart që dikur na mbanin fort

i kërkojmë mes fotografive të heshtura,

sikur malli të mund t’u japë përsëri ngrohtësi.

Sa shumë gjëra i lamë për nesër:

një falje, një fjalë, një vizitë,

një «të dua» të thënë pa arsye,

një çast më tepër pranë atyre

që mendonim se do t’i kishim gjithmonë.

Por jeta nuk plaket vetëm në fytyrë;

ajo thinjet në gjithçka që nuk thamë,

në përqafimet që nuk i dhamë në kohë,

në njerëzit që i deshëm në heshtje

dhe i kuptuam plotësisht vetëm kur ikën.

Tani vitet na flasin me zërin e kujtimeve,

dhe koha, që dikur na dukej e pafund,

na kalon përmes duarve si rërë.

Sa më shumë thinjen flokët,

aq më qartë e shohim ç’kishte vlerë.

Se jeta, në fund, nuk na pyet

sa larg shkuam, sa shumë fituam,

sa ëndrra i ngritëm mbi supet e botës.

Ajo na lë vetëm një pyetje,

të thjeshtë sa një frymëmarrje,

të rëndë sa një jetë e tërë:

A i deshëm sa duhet ata që patëm pranë,

kur ende mund t’ua preknim duart?

Dhe kur në pasqyrë thinjat bëhen dëborë,

mos i numëroni si humbje të rinisë.

Numërojini si dëshmi të udhës së bërë,

si dritë të mbledhur nga netët e jetës,

si fjalë që koha na i mësoi vonë.

Se tragjedia më e madhe nuk është të plakemi,

as të shohim pranverat të ikin një nga një;

është të mbetemi me dashuri të pathëna

për njerëzit që s’mund t’i përqafojmë më.

Prandaj, duajini sot.

Flisni sot.

Përqafoni sot.

Se nesër mund të jetë vetëm një fjalë

që do ta përsërisim gjithë jetën,

përpara një dere që nuk hapet më

/QendraPress/