Çaste poetike me poeten;-Elmije AJAZAJ
DIELLI PËRTEJ HAPAVE
—————————————
Ti ecën ngadalë mbi katrorët bardh e zi të jetës,
aty ku drita dhe hija kanë bërë prej
kohësh paqe me njëra-tjetrën.
Çdo hap yti prek një kujtim,
çdo frymëmarrje zgjon një epokë,
dhe toka nën këmbët e tua
mban gjurmët e atyre që kaluan
pa e ditur se po ndërtonin rrugën tënde.
Shamia e kuqe mbi flokë
nuk është vetëm ngjyrë.
Ajo është gjaku i kujtesës,
nyja e padukshme që lidh të
shkuarën me të nesërmen.
Në fijet e saj flenë duart e nënave,
lutjet e gjysheve,
malli i atyre që ikën
dhe dashuria e atyre që mbetën.
Ajo mban peshën e shekujve,
por mbi ty qëndron e lehtë,
siç qëndron forca mbi ata
që nuk kanë nevojë ta tregojnë.
Përpara teje rri një diell i artë,
i varur mes qiellit dhe ëndrrës,
mes asaj që je
dhe asaj që ende nuk e njeh tek vetja.
Ai nuk është destinacioni;
është thirrja.
Sepse njeriu nuk jeton vetëm nga mbërritjet,
por nga etja për të ecur drejt një drite
që largohet sa herë afrohemi,
vetëm për të na mësuar
se shpresa nuk është fundi i rrugës,
por vetë rruga.
E bardha e fustanit tënd
mban heshtjen e borës së parë mbi male,
atë heshtje që di më shumë se fjalët.
E kuqja mban zjarrin e zemrës,
flakën që nuk e shuan as koha,
as largësia,
as stuhitë që kalojnë mbi shpirt.
E arta mban krenarinë e dheut,
atë pasuri të fshehtë
që nuk matet me zotërime,
por me rrënjë.
Ti ecën,
dhe ecja jote duket e thjeshtë.
Por çdo hap është një zgjedhje
mes harresës dhe kujtesës,
mes frikës dhe besimit,
mes asaj që humbet
dhe asaj që shpëton përgjithmonë.
Dhe unë, duke të parë nga larg,
kuptoj se bukuria e njeriut
nuk qëndron në fytyrën që koha ndryshon,
por në dritën që ai mbart përmes saj.
Sepse trupat plaken,
stinët ndërrohen,
emrat veniten në gurë,
por ka diçka që mbetet:
mënyra si ecëm drejt së panjohurës
pa tradhtuar atë që na solli deri këtu.
Prandaj ti mbetesh këtu,
në këtë çast që nuk njeh moshë,
mes ngjyrave, kujtimeve dhe dritës.
Një figurë që largohet,
por nuk humbet.
Një hije që zgjatet në kohë
derisa bëhet këngë.
Sepse ka ikje që janë harrim,
dhe ka ikje që bëhen rrënjë.
Ka udhëtime që mbarojnë në një vend,
dhe ka ecje që vazhdojnë
edhe pasi hapat janë ndalur.
Ti je ajo ecje.
Ti je ura mes dje dhe nesër,
mes tokës dhe qiellit,
mes njeriut që kujton
dhe njeriut që ëndërron.
Ti je ajo këngë pa fund
që koha përpiqet ta largojë,
por nuk arrin ta shuajë.
Vitet do të kalojnë mbi të
si era mbi një lumë,
por kënga do të mbetet,
sepse nuk i përket kohës.
Ti i përket përjetësisë.
/QendraPress/
