Çaste poetike me poeten:-Elmije AJAZI

Ti

Nuk e di nëse Zoti i krijon ndryshe,

apo jeta i mëson të mos i ngjajnë askujt.

Por ka njerëz që nuk hyjnë në jetën tënde duke trokitur;

hyjnë si drita në një dhomë të errët,

pa kërkuar asgjë,

veçse t’i japin errësirës pak dritë.

Nëse do të të kushtoja një poezi,

nuk do të të quaja hënë,

as yll,

as det.

Natyra ka mrekullitë e saj,

por asnjëra nuk di të falë,

të durojë,

të ngrohë një zemër

si një shpirt i mirë.

Ti je nga ata njerëz

që nuk kanë nevojë të flasin shumë

që bota t’i ndiejë.

Mirësia jote ecën përpara teje,

si aroma e shiut

që të kujton se toka ende di të marrë frymë.

Kam kuptuar se bukuria

është më e përkohshmja në këtë botë.

Koha ia zbeh ngjyrat çdo fytyre.

Por një shpirt i pastër

vetëm sa bëhet më i ndritshëm

sa më shumë plagë kalon.

Nëse një ditë do të humbasësh besimin te vetja,

kujto këtë:

ka njerëz që nuk mbahen mend

nga mënyra si dukeshin,

por nga mënyra si i bënë të tjerët të ndiheshin.

Dhe kjo është e vetmja pavdekësi

që mund të fitojë një njeri.

Në fund,

kur gjithçka të jetë bërë kujtim,

nuk do të mbeten as rrugët,

as emrat,

as zërat.

Do të mbetet vetëm ndjesia

se dikush, dikur,

na bëri ta besonim përsëri mirësinë.

Dhe nëse do të më pyesnin

çfarë është një shpirt i bukur,

nuk do të jepja asnjë përkufizim.

Do të tregoja për ty.

/QendraPress/