Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

TË DUASH…

——————–

Të duash…
është dhimbje patjetër;
… vërtetë “shkrep” një gjë të re
por fermenti..
del nga musht i verës t’vjetër

Të duash…
dhëmbshurisht dikë
është plasaritja e heshtur
është përgjërimi
që mban trishtimi veshur

Të duash…
duhet njomur qerpiku
I magjisë “gafore”
dhe stinën e mjaltit
ta shijosh mbi shtrat dëbore

Të duash..
Të duhet i thellë varri i shpirtit
Në ferr të kuq nga flakë me rreshje
Të ndërrosh tridhjetë e nëntë lëkurë
E vetëm tek njëra të ndjesh rrjepjen

Të duash është:
kur më roit magjia e syrit tënd
e malli pikon buzës
ndërsa ti i ngurosuri
të bëhesh “llavë” i Meduzës

/QendraPress/