Çaste poetike me poeten;- Remzie Raci REXHBOGAJ

MALLI QË KTHEHET NË RRËNJË

——————————————

Eh, sonte kamë një mall

Që s’di të heshtë

Sikur më thërret vendlindja

Si një nënë që s’e harron të bijën

Më duar të hapura

Në pragun e kohës

Të kthehem dua

Të bie në prehërin e nënës

Aty ku lodhja nuk ka emër

Ku zemra pushon pa frikë

Te kroi i fshatit

T’i laj sytë më ujë kujtimesh

T’i freskoj me atë rrjedhë të vjetër

Që s’u tha kurrë në shpirtin tim

Dy bucela ujë t’i bart mbi supë

Për të ndjerë peshën e dikurshme

Që më mbante gjallë

Po të kisha kohën në dorë

Do shkoja në lug të livadhit

Aty ku fëmijëria më pret ende

Me duar të mbushura kumbulla

Dhe aromë lulesh behari

Do vrapoj nëpër bari

Dhe të arat poshtë do kisha zbritë

Ku dikur me erën flisnin bagëtitë

Ku stinët lëkundeshin

Si dallgë të qeta deti

Dhe vjeshta vinte

Si një nënë me shportë plot

Aty ku çdo kokërr gruri

Ishte djersë dhe bekim

Ku bereqeti nuk matej ne numër

Por me buzqëshje

Eh, sonte…

Malli është një udhë

Që më thërret të kthehem

Në vetvete

Remzie Raci Rexhbogaj

/QendraPress/