Çaste poetike me poeten;-Rezarta  GAGANI

SHENJA

—————

Pas çdo gërmimi në heshtje

mbetet një shenjë.

Zhurmat, hapat, rëniet

bien dhe treten.

Por kjo shenjë që mbetet

është tradhtia ime e vetme ndaj harresës.

Më rëndojnë gishtat mbi letër,

nga frika se do të qëndrojë.

Çfarë fiksohet këtu,

nuk kthehet.

Pushteti nuk lindi nga tehu,

por nga fjala që mbeti.

Kam parë emra të mëdhenj

të treten në pluhur,

ndërsa një rresht i thatë llogarie

vazhdon tu marrë frymën

atyre që vijne pas.

Shkrimi nuk është lavdi.

Është gozhdë në murin e kohës.

E lodhur nga fjalët,

kam ndërtuar një kafaz.

Ai që lë shenjën

i heq botës të drejtën për t’u korrigjuar.

Flas pak, sepse çdo fjalë e hedhur

është peshë e shtuar mbi

diçka që nuk më përket më.

Dhe kur të mos jem, nuk do të mbetet

 gruaja që isha, as zëri, as qëllimi.

Do të mbetet kjo shenjë.

Dhe do të mjaftojë.

-Rezarta Gagani

/QendraPress/