Çaste poetike me poetin;-Nexhbedin BASHA
MOS U TUT, HE BURRI MOTIT
Poemë për Mëmëdheun
——————————–
Mos u tut, he burri i motit,
jena gjaku i Kastriotit;
kemi lindë në këto troje,
nën këta lisa, Fole shqiponje.
Mos iu afroni trollit t’parëve,
se për besë kena me u kallë;
n’këmbë do çohen fush’ e mal,
jemi shkëmb i fortë si strall.
Ju që flisni për plagët e motit,
mos harroni amanetin e t’parëve;
jena n’rrënjë Iliriane,
Fis e rrënjë arbërore…
Jam Shqipëri, jam Kosovë,
t’lidhuna si mishi me thoin;
si dy krena të Shqiponjës,
një zemër rreh në këtë tokë.
Nga Presheva n’Malishevë,
nga Ulqini deri n’Tivar;
aty ku flet kujtesa jonë,
n’Çamëri gjaku s’është tharë.
Molla e Kuqe thërret Sharrin,
jehon zani ndër shekuj e mote;
që nga koha e Bardhylit,
rron kujtesa në këto troje.
Në këto troje ku lindi liria,
historia u shkrua me gjak e dritë;
kufijtë i ndërroi era e moteve,
por rrënjët s’u shkulën kurrë.
Në këtë dhe, në këto troje,
një popull i lashtë ngriti folenë;
stuhitë erdhën, stuhitë shkuan,
por rrënjët mbetën përjetë.
Të lig’t duan t’na përçajnë,
por ne jena t’lidhun si shkëmb;
jemi kalitë n’flakë t’barutit,
emni ynë rron n’Shqiponjë.
Kush kërkon të na prekë rrënjët,
le ta dijë, zgjon shqiponjën;
shqiponjën që rri n’flamur,
rojtare e kombit tonë…
Jam shqiptar, zot e bujar,
jetoj n’këto troje që i kam si fe;
për komb e për flamur flijohem,
për vatan e për Atdhe…
Jam gati me u ba hi,
për liri e për nder;
— thotë arbnori ndër mote —
është amanet i të parëve:
që u betuan për Mëmëdhe.
Këto rrënjë të lashta sa toka,
që ushqehen me këtë dhe;
më dhembin thellë në zemër,
jam arbnor deri në deje.
“Kurrë Shqipni s’kam me t’harru,
edhe n’vorr kam me t’përmend…”
“Amaneti i Fishtës,
poetit të madh të dhembjes e dashurisë,
Udhërrëfyes i shqiptarisë.
Kur fryn era mbi bjeshkë t’larta,
jehon zani n’çdo vatër t’lashtë;
gjuha e flamuri janë të arta,
Amanet që na mbajnë bashkë….
Sa t’ket diell mbi këto male,
sa t’ket hënë mbi këtë tokë,
shqiptari rron me nder e besë,
Për atdhe, Gati të vdesë.
O ju burra, djem si lisa,
Baca Adem ju thërret: ku jeni?
Mos harroni gjakun e t’parëve,
n’lartësitë e shqipes gjithmonë qëndroni.
Për këto troje gjak është derdhur,
n’pëlhurën e flamurit kuqezi;
gurët flasin, muret heshtin,
zani shqip jehon n’Arbëri.
O ju bij të kësaj toke,
ruajeni gjuhën e krenarisë;
se amaneti i të parëve,
është bashkimi i shqiptarisë.
/QendraPress/
