Çaste poetike me poetin:-Ymret RESHITI

JEP NGA VETJA

—————————-

Sado lumenj shpirti të derdhësh,

nuk do të thahesh kurrë,

ti je vetë burimi.

Ti je shi i egër

që bie mbi shkretira pa paralajmërim,

pa leje nga toka,

pa pyetur a të meriton etja .

Jep.

Për zemrat që mykohen në heshtje,

për sytë e përhumbur diku nëpër kohë,

për buzët që kanë harruar shijen e buzëqeshjes,

për shpirtrat që ngurtësohen në gurë.

Jep nga dashuria jote e madhe.

Le të bëhet ajo,

ilaçi që shëron zemrat e helmuara,

zëri i lutjeve që kanë mbetur pa u dëgjuar,

shpresa për shpirtërat e humbur dhe të harruar.

Jep pa llogari,

pa faturë,

pa shënim,

pa pritur asnjëherë kthim.

Dhe kur një ditë trupi të thyhet

si gotë e brishtë,

nuk do të ketë rëndësi sa ke mbledhur,

vetëm sa ke lënë pas ,

si gjurmë jete që ende frymon.

Prandaj jep, o njeri i urtë.

Jep pa frikë.

Nëse do të mos vdesësh kurrë!

/QendraPress/