Fryma poetike e së dielës me poeten;-Natyra MAVRAJ

Ndoshta një ditë nuk do të jemi

———————————————

Ndoshta një ditë nuk do të jemi.

Vrapova si e humbur,

pa kohë, pa frikë,

në mijëra rrugë e qorrsokake,

vetëm për t’u hedhur

në përqafimin tonë.

Dashuri,

apo vetëm një fiksim?

E pastaj…

të nesërmen u bëmë të huaj,

duke ia lënë gjithçka

besës së së panjohurës.

Një ekuacion pa zgjidhje,

që as nuk lufton për zgjidhje…

A ishte barrë e rëndë

dashuria që të dhashë?

Apo…

unë isha veç një pjesë e vogël e jetës sate,

ndërsa ti

ishe e gjithë jeta ime.

A ta quaj ende dashuri?

Apo duhet ta quaj

frikën tënde nga dashuria?

Çdo premtim që më dhe,

se një ditë do të ecnim bashkë,

dorë për dore,

të përqafuar,

mbeti veç një ëndërr

që nuk pati kurrë guxim

të bëhej jetë.

Sot nuk di kujt t’i besoj:

fjalëve të tua,

që kanë filluar të kenë frikë

edhe nga vetja,

e tashmë heshtin…

apo premtimeve të lodhura,

të zbehura nga doza e padashurisë.

Dhemb shpirti.

Dhemb gjithçka.

Sepse dashuria,

nganjëherë,

të ndëshkon më rëndë

se çdo plagë.

Jo sepse është e pamundur.

Por sepse bëhet e pamundur

kur njëri ka frikë

ta jetojë.

Dashuria nuk njeh frikë.

Janë njerëzit

që kanë frikë prej saj.

E ata që e përbuzin dashurinë…

Zoti mos ua dhëntë kurrë.

/QendraPress/