Fryma poetike e së mërkurës me poeten;-Leonora N. LOKAJ

GJITHÇKAJE I VUNA NJI EMËN

————————————-

Bregut t’natës

mbi degë shiu shpirti ec

me hanën e zemrueme nëpër re

shahem për ty

perëndimit t’thyem

me kujtimin tand n’gji

yjet buzëvarun m’i përgjojnë hapat

që për hir t’mitit t’dashnisë

nuk duen të desin në asnjanën natë

t’pranverës që i vuna emnin tand

Mos e ban Zot!

Bani u vetëvra kujtimi yt

unë prapë kam me dek’

me u ba shi, me lotu n’tana stinët

e n’vërshimën e lumit plak

me e pa fëmininë si m’des edhe nji herë

bashkë me ty

Isha mësue m’i mshelë sytë

n’krahët e tu

e tash as malet gjumi s’i zen

vetmisë që rrethoja më thuri n’sy

erës së muzgut

e rrufeve kur u bien kambanave

u vuna emnin tand

Fati jem kulmrrëzuem pret

kush po kërcet te dera

as mjegulla e mshelun n’vetminë e vet

derës teme nuk i bjen

veç dy duer nane vizatue n’erë

me pika tambli shtrydhun nga gji hane

ushqejnë shpirtin e përhumbun

mbajnë pezull natën

t’mos m’shembet përmbi

e unë bredh moteve pa frymë

me ditë, muej e vjet

që gjithçkaje me i vu emnin tand

/QendraPress/