Çaste poetike me poetin;-Kastriot FETAHU

ËNDRRA POETI TË HARRUAR

———————————————–

Nuk jam një i marrë,

si ai endacaku i ndezur i qytetit,

pse kam ca ëndrra bredharake

me lumin e paemër,

dhe një kanarinë të bardhë.

Ato më çlirojnë…

djegin magjepsjen e pasionit të çastit,

ashtu si pishtari i një zjarri

djeg dëshirën e një tufe ujqërish në dëborë.

Në fundin e tyre

një poezi shkruar në një fletë të kaltër,

lulet e limonit në ngjyrë të purpurt

nuk ngjajnë me ato të portokallit,

ndërsa një princeshë e vogël

i dhuron zambakë të kuq Jezusit.

Historia ime nuk njihet më shumë

se ajo e fundit të oqeanit

dhe e arrave të kokosit që prehen të vetmuara në xhungël.

Do të më arkivoni një poet të humbur,

nuk do të ma kujtoni dot fytyrën;

edhe pse vargu im do të mbetet

si kurorë dhëmbësh porcelani,

në buzët tuaja.

Ndoshta mbrëmjeve do të këndoni për mua,

si Whitmann për Linkolnin,

“Oh, kapiten, kapiteni im…”

K.F.

BOSTON 03/07/2025

/QendraPress/