Çaste poetike me poeten;-Esmeralda BREGAJ

Ma, më ka marrë malli

——————————-

Ma, më ka marrë malli

Të t’i shikoj duart e vogla,

Të mitura, të paçlodhura,

Të palodhura,

Të shkruara nga koha.

Ma, më ka marrë malli

Të të mbaj erë

Aty te qafa, kur merr kthesë,

E më sjell pranverë,

Një fushë me verë,

E dehem pa pirë,

E mbushem me frymë që pa u gdhirë!

Ma, më ka marrë malli

Për fytyrën e shkarravitur,

Vetullat me laps ngritur,

Buzët me mjaltë vaditur,

Hir perëndie, xhamadan dhuruar

Mbas supeve si gjerdan i ndritur.

Ma, më ka marrë malli

Për zërin,

Për atë Shqipe që del nga oxhaku,

Kthehet në Labëri,

Ngjyer në gjuhën e xhanit,

Të të parëve

E të vatanit.

Ma, më ka marrë malli

Të të them…

Të dua

Si uji i kroit

Kur të lag te buza,

Si kafja e mëngjesit

Pa raki e pa lavdi.

Të dua, moj nënë, mos paç kurrë pleqëri,

U mplakshin malet para teje!

/QendraPress/