Çaste poetike me poeten;-Hatixhe Çollaku ADEMAJ

Rrezja e fundit e vjeshtës

————————————–

Vjeshtës iu luta: “Aman, duro pak,

mos e lër të ikë këtë diell verak,

se të ftohtin e shpirtit s’di si ta duroj,

kur më s’e kam nënën të më përqafojë.

Retë turivarura, qielli i ngrysur,

si shpirti im, përmbys e i molisur,

vajin si shi vjeshte s’e ndali dot,

më s’e di a është shi, a janë lot.

Por si rreze vjeshte, një kujtim më zgjon,

kur të dyja pinim kafenë në ballkon,

kur flisnim e qeshnim, si dy shoqe të mira,

si nanë e si bijë, me zemrat e lira.

Kafenë më s’po mund ta pi dot,

pa m’u mbushur të dy sytë me lot,

as diellit rrezet s’po ia duroj dot,

as shiut pikat që më ngjajnë me lot.

E prapë, moj nanë, në ballkon dal,

me filxhanin në dorë, me mallin po rri,

e kthej kokën lehtë, mos ndoshta je aty,

me atë buzëqeshjen që ma falje ti.

E karrigia jote në pritje mbeti

sikur do të kthehesh si dikur nga gyrbeti

të ulemi bashkë, si dikur, të dyja,

e të vie prapë gëzim pranvere shtëpia.

Por veç era fryn e gjethet bijnë,

e kujtimet e tua zemrën ma ngrijnë,

dhe rrezja e fundit që vjeshta ma fal,

ma sjell fytyrën tënde edhe njëherë pranë

/QendraPress/