Çaste poetike me poeten:-Luljeta F. LUBOVCI

PLAGËT QË NUK DËGJOHEN

—————————————

Ka plagë që s’rrjedhin gjak,

e prapë të djegin më shumë se flaka,

fshehur thellë në shpirtin e lodhur,

aty ku heshtja ka ngritur kështjella.

Ka lot që kurrë s’bien në faqe,

veç natën i numëron jastëku,

kur zemra flet me veten në errësirë

dhe askush s’e dëgjon rrëfimin e saj.

Njerëzit shohin buzëqeshjen time,

por jo betejat që mbaj brenda,

nuk shohin plagët që s’kanë zë,

as peshën e kujtimeve në shpatulla.

Janë plagë që nuk kërkojnë mëshirë,

veç pak mirëkuptim nga kjo botë,

sepse dhimbja më e madhe shpesh

është ajo që nuk dëgjohet kurrë.

E megjithatë vazhdoj të ec,

me plagët e mia si shenja force,

sepse disa dhimbje nuk të thyejnë,

por të mësojnë si të jetosh me to.

/QendraPress/