Fryma poetike e së mërkurës me poeten;-Lavdije Hoti BUÇAJ

GJAKETA E VETMISË

——————————

Vetmia është si gjaketa e vjetër,

që e ruan me kujdes për ditë të ftohta.

E bukur nga jashtë, me ngjyra të lehta,

por si strehē e fshehur ku struket zemra.

E shikon çdo herë varuar pas dere,

sikur të thotë kur më kërkon, jam këtu.

Kur shiu fillon dhe acari të ngrin,

ti e kërkon por nuk është aty.

Të ka lënë vetëm pa shpjegim,

nē njē botë ku heshtja nuk të ngroh.

Çdo kujtim bëhet një erē e ftohtë,

mbeshtjell me gjaketën e vetmisë,

që aspak s’të ngrohë.

/QendraPress/