Fryma poetike e së mërkurës me poetin;-Urim MEZINI

URIA

———————

Uria, zbathur ecën, si hije pa zhurmë,

gjen një cep të lodhur, ulet e pushon.

Me sytë e lagur bën një sy gjumë,

a kotet pa u shtrirë, derisa vesa e zgjon.

Pak bukë kërkon ajo e pakëz ngrohtësi,

një dorë të zgjatur t’i japë pak shpresë,

që për një moment të mos ndihet uri,

e llambën e shpirtit në atë çast ta ndezë.

Dhe sa më shumë të kalojë koha,

uria mësohet, përpiqet të mos qajë.

pasi e ka kuptuar sa e ftohtë është bota,

dhe se lotët s’e mbushin boshësinë e saj.

Kur bota mes tingujve e ngjyrave feston,

uria, trupin me errësirë e mbështjell.

Stomaku bosh nga dhembjet e mundon,

derisa ëndrrat i treten larg nëpër terr.

/QendraPress/