Çaste poetike me poeten;-Mimoza Eliona OSMANI

Poezi

1)

Më kot ankohem para pasqyrës.

Më kot ankohem para pasqyrës,

se koha s’më ka prekur fare.

Lulëkuqe mollëzat e fytyrës,

mbi buzë rindezur zjarre.

Jam si lirikat e mia, prush,

si prushi i kuq në një mangall.

Kush i lexoi, veçse kush

ka vdekur, se u dogj i gjallë…

Lirikat e mia si flutura ere,

si netët e gjata intime.

Mimoza të dini është lule pranvere,

dhe vjeshtës hedh kujtime…

2)

I lashë lirikat e zjarrit…

I lashë, i lashë lirikat e zjarrit,

le t’i bëjë kush të dojë si unë.

Askush s’do të ngrihet më prej varrit;

majmunët janë majmunë…

I lashë lirikat e mia prush,

kam kohë s’ju fal adrenalinë.

S’më puth në buzë e gushë askush,

dhe muza… arratinë.

Besoni do ta lë marrëzinë,

të vdes pa e kuptuar?

Një muzë mund ta çmendë çmendinë,

por jo të lerë pa shkruar…

I lashë lirikat e mia flakë,

lirikat e mia të nxehta.

Veç muza kurrë s’më dha shuplakë;

shuplakën ma dha jeta…

/QendraPress/