Çaste poetike me poetin;-Kujtim R. HAJDARI

NË RRUGË ME NJË TË HUAJ

————————————-

Në një mëngjes të zakonshëm,

kur qyteti ende mezi merr frymë,

një e panjohur ecën pranë meje —

nuk më del përpara,

nuk më rri as pas,

por si një hije e qetë

që ka zgjedhur të marrë formën e njerëzores.

Ecën krah meje në rrugët e Bostonit,

si një fletë e humbur në erën e dimrit,

si një yll i zbehur

që kërkon të mos shuhet krejt

në oqeanin e ftohtë të ditës.

Dhe mes nesh

heshtja bie si një dëborë e hollë,

e bardhë, e lehtë,

por e mbushur me peshën e vetmisë.

*

Mbase më sheh si një burim të vogël drite,

si një pikë uji në shkretëtirën e syve të saj,

si një prag ku shpresa ndalon

para se të hyjë në zemër.

Dhe unë përpiqem të jem

jo një zjarr që verbëron,

as një kullë që ngrihet mbi dhimbjen e saj,

por një qiri i thjeshtë,

një dritë e ulët në dritaren e natës,

një dorë e zgjatur

si urë prej fryme

mbi humnerën e largësisë sonë.

Mes një jete dhe një tjetre

qëndron një hapësirë e ngushtë

si një e çarë në murin e botës,

dhe megjithatë

hapat tanë e mbushin atë zbrazëti

me rrahje zemre në asfalt.

*

Në sytë e saj shoh

hijen e një dimri të gjatë,

një çati të rrëzuar kujtimesh,

një udhë pa stacione pritjesh e pushimesh.

Atëherë i zgjat dorën

si të mbjell një pemë në një tokë të lodhur,

dhe e shoqëroj me fjalë të thjeshta,

me fjalë që janë si gurë të ngrohtë

në pëllëmbën e akullt të shpirtit:

bukë,

strehë,

vëlla,

motër,

prindër,

familje,

atdhe —

fjalë që ngjajnë me dritare

të hapura në një shtëpi të harruar,

fjalë që shpesh mbeten të varura

si yje të paemërta

në qiellin e kujtesës.

Kur frika ngre muret e saj

si kështjellë pa portë,

kur mosmirënjohja mbyll sytë

si perde mbi një mëngjes të gjallë,

ato fjalë prapë kanë fuqi:

janë si ujë që çan shkëmbin,

si dritë që hyn edhe nga çarje e vogël,

si një fije shprese

që kalon përmes xhamit të thyer

të shpirtit njerëzor.

*

Ne jemi të dy të huaj në këtë qytet,

dy pika të vogla në hartën e madhe të dhimbjes,

dy udhëtarë që s’mbajnë hartë,

por mbajnë brenda vetes

një busull të padukshme:

zemrën,

që shkurton largësitë e mbush zbrazëtinë,

që na bën pjesë

te familjes së madhe njerëzore,

si një trung i vetëm me degë të shpërndara,

si një det me dallgë të ndryshme,

por me të njëjtën kripë që josh.

*

Ecim në të njëjtën rrugë të pafund të jetës,

si dy fenerë të vegjël

që s’duan të ndriçojnë botën,

veç njëri-tjetrin.

Të huaj në fillim,

si dy brigje që s’e njohin lumin,

pastaj zërat tanë,

si zogj që gjejnë një pemë,

pastaj duart tona,

si dy rrënjë që takohen nën dhe,

kur bashkohen në një,

jeta hapet përpara nesh

si agim që derdhet mbi horizont,

dhe errësira merr ngjyrën

e një mëngjesi që më në fund

ka mësuar të shpresojë.

(Kujtim R. Hajdari)

/QendraPress/