Fryma poetike e së dielës me poeten:Elvira ZENELI

Elvira Zeneli

PLAGËT E SAJ

———————-

Mos i prek plagët e saj,

jo sepse dhembin ende,

por sepse brenda tyre

ka histori që nuk i tregohen kujtdo.

Ajo buzëqesh…

dhe askush nuk e di

sa net ka qepur me heshtje

copat e një zemre të thyer.

Në sytë e saj

ka mbetur një dashuri

që dikur besoi pa frikë,

deri sa një dorë e pamëshirshme

i mësoi zemrës të mbyllte dyert.

Prandaj, nëse e do,

mos u përpiq ta pushtosh.

Afrohu ngadalë,

siç afrohet drita

me një dhomë që ka harruar diellin.

Mos i premto se nuk do ta lëndosh;

premtoji se, kur të dridhet shpirti,

nuk do të ikësh.

Sepse ajo nuk kërkon

një burrë që t’ia shërojë plagët;

kërkon dikë

që të mos i hapë përsëri.

Dhe nëse një ditë

ajo ta vë kokën mbi kraharorin tënd,

mos e quaj thjesht dashuri.

Është besim.

Është një zemër

që pas shumë dimrash

po guxon përsëri

të besojë te pranvera.

Ajo nuk është e thyer.

Është një grua

që ka kaluar përmes zjarrit

dhe, në vend që të bëhej hi,

mësoi të ndriçojë.

Dhe nëse e dashuron vërtet,

mos e pyet pse ka mure…

Bëhu arsyeja

për të cilën një ditë

ajo nuk do të ketë më nevojë për to.

/QendraPress/